Anke vertelt over: Wat ik wist. En wat ik niet wist.

Ik kende de wereld van gehoorverlies van binnenuit. Bijna vijftien jaar werkte ik als tolk Nederlandse Gebarentaal. Ik zat bij de gesprekken tussen cliënten en hun hoorzorgprofessionals. Ik kende het vakjargon, de hulpmiddelen, de dilemma's. Ik dacht dat ik wist hoe het was.
 
In 2018 werd ik plotseling zelf slechthorend. En ontdekte hoe groot het verschil is tussen weten en er zelf mee leven. Wat ik wist: dat hoortoestellen spraakverstaan verbeteren. Wat ik niet wist: dat ik aan het einde van een werkdag zo moe zou zijn dat ik mijn partner 's avonds nauwelijks nog kon volgen. Ook met mijn hoortoestellen. Omdat luisteren met gehoorverlies iets kost wat niemand me had verteld.
 
Wat ik wist: dat er aanvullende hulpmiddelen bestonden. Wat ik niet wist: dat mijn referentiekader voor horen weg was. Als je niet meer weet hoe goed verstaan voelt, kun je ook niet beoordelen of er meer mogelijk is.
 
Wat ik wist: dat communicatie meer is dan woorden. Wat ik niet wist: hoe snel je stopt met dingen die je belangrijk vindt, zo langzaam dat je het zelf niet eens merkt. Ik had aan beide kanten van de tafel gezeten. Ik kende het vak, de mensen, de gesprekken. En toch miste ik wat er werkelijk speelde. Tot ik er zelf middenin stond.
 
Lees de volledige column van Anke via: https://gpmediavaktijdschriften.nl/images/magazines/flipbooks/hoordetail/2-2026/HTML/50/index.html